Camping Domaine du Colombier als uitvalsbasis en een evacuatie op dag twee:
welkom in onze Fréjus-vakantie.
Onze jaarlijkse vakantie trok deze keer naar het zonnige zuiden: Fréjus. De eerste keer met onze elektrische bolide – ja, ja, we zijn officieel Teslaristen. Alles uitgestippeld via de Tesla-app, alsof we een ruimtereis gingen maken. Spoiler: het ging verrassend vlot. Frankrijk = Tesla Supercharger Paradise, mét voorzieningen. Denk: koffie, toilet, een grasspriet en af en toe een Mc Flurry van bij de Mc Donalds.
Zoals altijd begint onze vakantie zodra we in de auto stappen. We zijn geen mensen van “in één ruk naar het zuiden knallen”. We zijn eerder van “even stoppen in Lyon om in een B&B met zwembadje te landen, koffers neer te gooien en een portie rust mee te pikken voor we verder zoeven”. Hotel B&B Lyon Norn Dardilly: geen vijf sterren, wél een zwembad, mooie grote tuin en de mogelijkheid om er te dineren. Meer moet dat niet zijn. Prijs-kwaliteit? Pleisterwaardig.
Na een stevig ontbijt (want #roadtripregels), gingen we voor de laatste 400 kilometer richting Fréjus. De camping: Domaine du Colombier.
Aangekomen. Afgeladen. Aangespoeld.
De zon stond hoog, het zweet parelde en daar kwam de eerste vakantieverrassing: we mochten om 14u30 al ons huisje in. Normaal pas vanaf 18u, maar hé, een Trekpleistertje moet ook eens geluk hebben. Mijn strategisch gepakte zwemzakken bleven onaangeroerd. Ik voelde me zowaar overgeorganiseerd.
Zoals altijd deden we bij aankomst de Grote Vakantie-Check: kapotte spot? Check. Los hangend plankje? Check. Geen haardroger? Dubbel check. Binnen no time stonden ze er met vijzen, spot en haardroger. Service met een schroevendraaier.
Minpuntje van de camping? Het piepkleine winkeltje waar een baguette bijna evenveel kostte als een fles zonnecrème factor 50. Geen bancontact ook. Gelukkig: Carrefour op 3 km. Want wie wil nu niet op vakantie ook gewoon in de Carrefour rondstruinen?
Maar: altijd plaats aan het zwembad. Ongeacht het uur. Geen handdoekoorlogen. Geen gevechten om ligstoelen. Pure zen. ’s Avonds geen roepende tieners of karaoke-toestanden. Alleen krekels en een flesje wijn. Zalig.
Trekpleistertje on fire
Vakantie zonder actie? Niet in mijn universum. Twee dagen op de camping en BOEM: evacuatie door een brand vlak naast de camping. Ik zat chill aan het zwembad toen er ineens rookontwikkeling was. Lifeguards begonnen met walkie talkies en fluitjes te zwaaien – ambiance verzekerd.
Manlief belde dat het écht geen barbecue was. Hij was al begonnen met koffers pakken. We renden naar het huisje, gooiden alles in de auto (die we uiteindelijk moesten achterlaten) en evacueerden te voet – heel kalm, heel zen, al denk ik dat ik drie liter zweet heb achtergelaten onderweg. Vier uur later mochten we terug. Vakantieherinnering? Check.
Joggen in de mistral en marktmiserie
Daags na de rookshow trokken we onze loopschoenen aan. Om 6u15 paraat om Fréjus te verkennen op sportief vlak: een kanaal, een oud vliegveld en de kustlijn. Eén loop van 15 km (we waren ambitieus) en daarna de rest van de vakantie gewoon loopband-met-zwembadzicht. De autowegen in Frankrijk zijn nu éénmaal niet voorzien op dat sportief gedoe.
Woensdag is marktdag in Fréjus. Ik had visioenen van kleurrijke stalletjes vol fruit, kruiden, jurken en olijven. In realiteit: drie tomaten, vijf kraampjes (oké, misschien iets meer) en één geitenkaas die me aankeek. Gelukkig maakte het historische centrum veel goed.
De avondmarkt aan de kust was wél een voltreffer: kraampjes, sfeer, glitterarmbanden en handgemaakte prulletjes. Parkeren deden we aan Base de Nature, waarna we langs het haventje richting de markt wandelden. De markt begint om 20u en duurt tot 00u30, tijd genoeg dus voor al je keuzestress. Een ijsje bij Miami kon niet ontbreken: 6 euro voor drie bollen – maar wat een bollen.
Cash mee is een aanrader. Sommige kramen denken dat bancontact enkel bestaat vanaf 20 euro. Viva la nostalgie.
Monaco: trappen, kristallen en carspotting
Een daguitstap naar Monaco? Uiteraard.
We misten een afslag, want zonder verdwalen is het geen échte Trekpleistertje-trip. Parkeren deden we in Le Petit Portier – klein, maar dicht bij de beroemde Fairmont-haarspeldbocht. Bonuspunten voor racefans, geen punten voor toegankelijkheid. Wij betaalden hier zo’n 18.50€ voor zo’n 6 uurtjes.
We startten in de Japanse tuin van prinses Grace (zen met een vleugje bonsai). Een kleine tuin in tegenstelling to wat je zou denken, maar fijn om eens door te wandelen. De grote exotische tuinen waren jammer genoeg gesloten omwille van renovatiewerken. Van daaruit bezochten we de mysterieuze Pink Room. Een meditatieruimte vol roze kristallen – een plek waar zelfs de influencermeute nog niet geweest lijkt te zijn. Houden zo.
Via de F1-tunnel liepen we naar het automuseum. Een autocollectie om U tegen te zeggen. Betaalbaar, kindvriendelijk en met een souvenirshop die, ondanks z’n bescheiden formaat, aanvoelt als een racebaan vol sleutelhangers, Ferrari-pennen en miniatuurautootjes waar je je een weg doorheen moet banen.
Om 11u55 is er aan het prinselijk paleis van Monaco de traditionele wissel van de wacht. Je geraakt er niet zomaar: heel wat trappen en een stevige wandeling brengen je naar boven, maar onderweg passeer je pittoreske straatjes vol leuke winkeltjes en uitzichtpunten waar je een postkaart zou kunnen uithuilen van geluk. Wij waren ruim op tijd vertrokken om zowel de klim als de wachttijd aan te kunnen. Twintig minuten voor aanvang zochten we een goed plekje. Klokslag 11u55: tromgeroffel, bevelen, stappen, wapengekletter – het hele schouwspel duurde exact tien minuten. Kort, ceremonieel en de moeite waard. En daarna: alles wat omhoog gaat, moet ook weer naar beneden. Op naar lunch!
Voor lunch gingen we naar Maison de Pâtes in de overdekte foodmarkt Marché de la Condamine, helemaal onderaan de trappen van het paleis. Eén blik op het aanbod en we waren verkocht: verse pasta’s met toppings naar keuze, en dat alles voor prijzen die je zelfs in België amper nog tegenkomt. Authentiek, snel, vriendelijk én een portie waar je u tegen zegt. De foodmarkt zelf is een fijne mix van locals en toeristen, met allerlei eetstandjes en gezellige tafeltjes. Op tijd komen is geen overbodige luxe wil je een plekje aan tafel bemachtigen. En niet onbelangrijk: Doorheen Monaco vind je kraaknette openbare toiletten (bonuspunten!).
Met een gevulde maag trokken de jongens op carspotmissie en wandelden we richting het casino van Monte Carlo, nabij Hotel de Paris. De perfecte plek om Lamborghini’s, Ferrari’s en andere fonkelende bolides te spotten. Terwijl zij met open mond naar de motorkunst keken, genoot ik van het groen en de sfeer rond de tuinen van Klein Afrika. Iedereen content
De Fairmont-haarspeldbocht is nog zo’n place to be voor foto’s van auto’s die je nooit zal kunnen betalen. Ferrari, Aston Martin, McLaren… allemaal even fotogeniek. En luid. Gewoon wat geduld hebben tot er eentje de bocht om rijdt.
Cannes… of toch niet
Het oorspronkelijke plan? Na Monaco via Eze doorrijden naar Cannes voor het vuurwerk op 14 juli. De realiteit? We waren zo kapot na onze citytrip dat we eerst terug naar de camping reden om wat uit te rusten. Dutjes, chips, wat geluier… en dan – frisgewassen en met een vleugje hoop – opnieuw de auto in richting Cannes.
We hadden op voorhand een parking gereserveerd én betaald, dus geen stress, dachten we. Maar dan kwam de Franstalige verrassing: 2,5 uur in de file en bij aankomst bleek de parking tóch volzet. Geen alternatieven, nergens nog plek. Resultaat: teleurgesteld weer richting camping. Net op tijd om nog een paar laatste vuurpijlen te zien oplichten boven Fréjus. Beter iets dan niets?
Slotakkoord in Saint-Raphaël
Voor de avonturiers onder ons trokken we naar het mooie Saint-Raphaël, op zo’n 25 minuten rijden van Fréjus. We parkeerden gratis op Parking du Camp Long, een rustige plek vlakbij het zandstrand én het vertrekpunt van onze wandeling.
De geplande route was een luswandeling van 6km, langs de prachtige rode rotsformaties van de Esterel-kust. Maar in échte Trekpleistertje-stijl weken we na tien minuten al af van het officiële pad. Want: “Wat is dat daar voor een kronkelend paadje naar boven?” Wel, dat paadje bleek iets minder wandeling en iets meer klauterpartij. Denk: losse keizels, smalle stukjes bergwand en een plots stevig stijgend parcours dat ons recht omhoog de heuvel op stuurde. We voelden ons even Indiana Jones met een adembenemend uitzicht over de Middellandse Zee.
In de namiddag: zwembadmodus. Want zelfs avonturiers hebben rust nodig.
Afgeplakt besluitje
Nee, we hebben niet alles kunnen doen wat oorspronkelijk op onze planning stond. Geen Gorge du Verdon, geen vuurwerk in Cannes, geen volledig uitgerolde bucketlist. Maar wat we wél kregen? Een onverwachte evacuatie, spontane omwegen, hilarische momenten, heerlijke ijsjes en onverwacht veel rust aan het zwembad.
We ontdekten nieuwe plekken, verloren ons in steegjes van Monaco en klauterden langs de rotsen van Saint-Raphaël alsof we er thuishoorden. De mix van chaos en kalmte maakte deze reis helemaal van ons – met pleisters op onverwachte plekken, zoals het hoort.
En wie weet… gaan we ooit nog eens terug om die gemiste stukjes in te halen. Of niet. Want soms zit de mooiste vakantie niet in wat je gepland had, maar in wat je onderweg tegenkomt.
Wat leuk geschreven! UNESCO
Dankjewel 🥰 Leuk om te lezen dat de chaos op sommige uitstappen toch nog voor vermaak zorgt.